G.Rysen’s blog: reflecties over geloof

Stilstaan bij verlangen — écht stilstaan, zonder het weg te lachen of dicht te schroeven — is geen kleine stap. De meeste mensen die met dit onderwerp worstelen, komen er nooit verder mee dan een preek van tien minuten of een ongemakkelijke opmerking die snel weer wordt weggelachen.

Herken je dat gevoel: er gebeurt iets, en voor je goed en wel beseft wat er gebeurt, heb je al gereageerd? Dat is geen kwestie van zwak karakter. Het is hoe een brein werkt dat jarenlang hetzelfde pad heeft bewandeld — elke herhaling maakt dat pad breder, tot het bijna geen bewuste keuze meer lijkt, maar een reflex.

Het is laat, de kinderen slapen, het huis is stil. En precies op zo'n moment — niet overdag, niet tussen de bedrijven door, maar juist in die stille avonduren — voelt het verlangen het sterkst op. De meeste mensen benoemen het dan als "gewoon seksueel verlangen" en gaan verder. Maar die avondstilte vertelt je waarschijnlijk meer dan je denkt.

Stel je een man voor die al jaren elke zondag in de kerkbank zit. Hij zingt de liederen mee, luistert naar de preek, groet iedereen met een hand en een glimlach. Niemand die naar hem kijkt zou vermoeden wat er de avond ervoor in zijn hoofd omging: het gevecht met verlangens die hij niet begrijpt, de schaamte die hij met zich meedraagt, de vraag die hij nooit hardop durft te stellen — "Is er iets mis met mij?"

Er is één gesprek dat in bijna elk huis wordt vermeden. Niet omdat het onbelangrijk is — integendeel. Het wordt vermeden juist omdat het zo belangrijk is, en zo beladen.